SCHRIJVEN WIL ZEGGEN

dat er stapje voor stapje een ik buiten jezelf ontstaat die je vertelt wat je bedoelt.
Rutger Kopland

DE MATRASDRAGER

De matrasdrager is een bundel van vijf spannende en soms beklemmende verhalen over mensen die verdwaald zijn in hun eigen leven.

Naar publicaties

Watermerk Maria Philippens Schrijft

Binnenkort
Mag ik jureren bij een schrijfwedstrijd
Bibliotheek Centre Ceramique
MEER INFO VOLGT SNEL

Binnenkort
Diverse lezingen onder andere over De matrasdrager
Wil je op de hoogte gehouden worden? 
Volg me op facebook of stuur een mail naar m.philippens@home.nl

RECENSIE DE MATRASDRAGER: chirurgische precisie

NBO Biblion – R. Dellemann

Het zijn geen figuren waar je vrolijk van wordt als je over hen leest in deze vijf verhalen. Stuk voor stuk gaan ze door een moeilijke fase in hun leven, waarbij hun karakter hen niet echt helpt. Het zijn denkers en piekeraars, soms tegen het autistische aan. Door de omstandigheden waar ze in verzeild raken, gaan ze een grens over en komen zichzelf tegen. 

De een is getuige van een aanslag waarbij doden vallen en raakt van slag, een ander krijgt ontslag en verzwijgt dat voor zijn gezin. Een plattelandsarts zit tegen een burn-out aan maar ontkent dat voor zichzelf en een lerares die haar hart en handen vol heeft aan vluchtelingenkinderen krijgt te maken met een trauma uit haar jeugd.

De auteur is haar hoofdpersonen niet genadig. Ze fileert ze tot op het bot en zet ze te kijk in hun hulpeloosheid. Dat doet ze vakkundig. Hier is een schrijver aan het werk die haar vak verstaat en met soms bijna chirurgische precisie de menselijke natuur blootlegt. Met een vlotte pen en zonder opsmuk. Verhalen met een kop en een staart. Herkenbaar, maar zoals gezegd: nou niet direct de vrolijkste lectuur.

Een van mijn lezers vroeg onlangs: waarom schrijf je eigenlijk? Ik antwoordde: ik kan niet niet schrijven. Net als lezen heeft schrijven iets paradoxaals: je ontsnapt aan de waanzin van het bestaan, juíst door erin te duiken. Er is die noodzaak om woorden te geven aan observaties en ervaringen, en wat me daarin raakt, of
Gisteren bezocht ik voor het eerst weer een museum. Had ik de prachtige schilderijen van Harry Bartels in #MuseumValkenburg moeten zien in een virtuele rondleiding, dan kon die niet tippen aan de beleving die ik nu had.  Nooit zag ik de 4 seizoenen van een kastanjeboom zo zinderen in bijna grafische abstractie, in kleuren die
Het is zaterdag 27 juni van het jaar 2020 als Henri Rademaker zijn café heropent. We zien hoe hij nerveus een blik naar buiten werpt. Vanaf de eerste minuut liep het terras vol. Niet zo vol als vroeger, maar de champagne bubbelt er niet minder om. Gelukkig houdt iedereen zich aan de regels. Terwijl hij

Stel, je parkeert je auto in een openbare garage. Net als je het portier dichtslaat zie je hem liggen: een telefoon. Zonder beschermhoes, naakt op de betonnen vloer. Wat doe jij? Ik bracht hem naar de beveiliging. Toch zag ik dagenlang die smartphone voor me. De nomofobe angst van de…

Conflicterende carrièreankers. Die woorden alleen al...  Carlien wist natuurlijk precies wat ze betekenden. Dat haar ambities botsten met haar neiging alleen te willen werken, dat ze succes wilde en tegelijk veiligheid. Ze herkende het en besefte dat het belangrijk was, maar goed voelde dat niet en aangezien ze niets liever wilde dan zich wél goed