SCHRIJVEN WIL ZEGGEN

dat er stapje voor stapje een ik buiten jezelf ontstaat die je vertelt wat je bedoelt.
Rutger Kopland

DE MATRASDRAGER

De matrasdrager is een bundel van vijf spannende en soms beklemmende verhalen over mensen die verdwaald zijn in hun eigen leven.

Naar publicaties

Watermerk Maria Philippens Schrijft

Afgelopen zomer jureerde ik bij een schrijfwedstrijd van Centre Céramique.
Mede-juryleden: Leon Verdonschot en Bart Linssen.

De uitslag van de wedstrijd: schrijf een kort verhaal over ‘TWEESTRIJD’ kun je lezen op:
www.centreceramique.nl/schrijfwedstrijd

Lezing 20 november 2021
Om 14:30 uur in Centre Ceramique Maastricht. Ik vertel over de bibliotheek van mijn jeugd, over lezen, schrijven en De matrasdrager.
Meer info en reserveren via Nederland Leest

Wil je op de hoogte gehouden worden? 
Volg me op facebook of stuur een mail naar m.philippens@home.nl

RECENSIES DE MATRASDRAGER

NBD Biblion – Chirurgische precisie

…Het zijn denkers en piekeraars… De auteur is haar hoofdpersonen niet genadig. Ze fileertze tot op het bot en zet ze te kijk in hun hulpeloosheid. Dat doet ze vakkundig. Hier is eenschrijver aan het werk die haar vak verstaat en met soms bijna chirurgische precisie demenselijke natuur blootlegt.

Auteur Gert-Jan van den Bemd – Onder je huid

Als ik een verhalenbundel lees, ben ik onbewust op zoek naar een bindend element. Hier is dat uitstekend gelukt. Philippens schept in een mooie, sobere taal vijf levensverhalen die veel indruk maken. De personages kruipen onder je huid. Je voelt hun goede bedoelingen, hun onvermogen. De last die ze dragen is universeel…

Maar liefst 61 verhalen werden ingestuurd, toen Centre Céramique tijdens de boekenweek een schrijfwedstrijd opzette, met als thema ‘Tweestrijd’. Inmiddels zijn de winnaars bekend. De uitslag De schrijfwedstrijd is gewonnen door Anne Jules uit Hilversum, met haar verhaal over een kip en tweestrijd. Bij de wedstrijd zijn ook een tweede en een derde prijs toegekend: Janneke
Hij is dood, zeg ik, languit liggend op het hotelbed. P. lacht ietwat onthutst en zapt verder. Hij is overleden, herhaal ik. Als in Frankrijk op drie tv-zenders tegelijk Jean-Paul Belmondo je met zijn grote, gepolijste tanden toegrijnst, betekent dat maar één ding. Heel het land treurt om l’irresticible. Hij leek mij een gelukkig man.
Een van mijn lezers vroeg onlangs: waarom schrijf je eigenlijk? Ik antwoordde: ik kan niet niet schrijven. Net als lezen heeft schrijven iets paradoxaals: je ontsnapt aan de waanzin van het bestaan, juíst door erin te duiken. Er is die noodzaak om woorden te geven aan observaties en ervaringen, en wat me daarin raakt, of
Gisteren bezocht ik voor het eerst weer een museum. Had ik de prachtige schilderijen van Harry Bartels in #MuseumValkenburg moeten zien in een virtuele rondleiding, dan kon die niet tippen aan de beleving die ik nu had.  Nooit zag ik de 4 seizoenen van een kastanjeboom zo zinderen in bijna grafische abstractie, in kleuren die
Het is zaterdag 27 juni van het jaar 2020 als Henri Rademaker zijn café heropent. We zien hoe hij nerveus een blik naar buiten werpt. Vanaf de eerste minuut liep het terras vol. Niet zo vol als vroeger, maar de champagne bubbelt er niet minder om. Gelukkig houdt iedereen zich aan de regels. Terwijl hij