Author

Mari@philippens

Browsing
Gisteren bezocht ik voor het eerst weer een museum. Had ik de prachtige schilderijen van Harry Bartels in #MuseumValkenburg moeten zien in een virtuele rondleiding, dan kon die niet tippen aan de beleving die ik nu had.  Nooit zag ik de 4 seizoenen van een kastanjeboom zo zinderen in bijna grafische abstractie, in kleuren die
Het is zaterdag 27 juni van het jaar 2020 als Henri Rademaker zijn café heropent. We zien hoe hij nerveus een blik naar buiten werpt. Vanaf de eerste minuut liep het terras vol. Niet zo vol als vroeger, maar de champagne bubbelt er niet minder om. Gelukkig houdt iedereen zich aan de regels. Terwijl hij

Stel, je parkeert je auto in een openbare garage. Net als je het portier dichtslaat zie je hem liggen: een telefoon. Zonder beschermhoes, naakt op de betonnen vloer. Wat doe jij? Ik bracht hem naar de beveiliging. Toch zag ik dagenlang die smartphone voor me. De nomofobe angst van de…

Conflicterende carrièreankers. Die woorden alleen al...  Carlien wist natuurlijk precies wat ze betekenden. Dat haar ambities botsten met haar neiging alleen te willen werken, dat ze succes wilde en tegelijk veiligheid. Ze herkende het en besefte dat het belangrijk was, maar goed voelde dat niet en aangezien ze niets liever wilde dan zich wél goed

DE KUNSTENAAR Philip Aguirre y Otegui Het beeld op de cover van De matrasdrager is de gelijknamige creatie van Philip Aguirre y Otegui (Schoten – 1961). Een Belgische kunstenaar die voornamelijk werkt als beeldhouwer en schilder. Zijn werk heeft een geëngageerd en humanistisch karakter. Het is krachtig én poëtisch tegelijk. Menselijke…

Met haar ogen als donkere kralen en haar kortgeknipte blonde kopje oogde Merel net zo quasi onschuldig als de vogel naar wie ze was vernoemd. Vergis je niet. Mijn assistente zag alles en was nooit te beroerd te zeggen waar het volgens haar op stond. Gisteren nog, toen mijn laatste…

Na een dag vol ‘Lichamelijk onverklaarbare klachten’ zat ik afgemat aan de bar en dronk een glas wijn. Je kent ze wel, die bars in congreshotels. De spiegelwand achter de flessen drank waarin je ongewild je gezicht ontmoet en zogenaamd terloops de aanwezigen observeert, het gedempte licht, de zachte muziek... De bar als een vluchtige
Zes handen. Twee voor elk van de drie beelden waaruit het kunstwerk Gangengeld bestaat, maar ook voor alle andere ‘geobjectiveerde’ vrouwen. Kijk naar haar: uit hout gesneden, het gezicht ingetogen, vol ongeloof en berusting. Het is de bedrieglijke eenvoud die juist daarom zo confronterend kan zijn, die me aanspreekt in het werk van Paloma Varga